Met zand tussen de tenen in de cockpit

Wat is de aarde toch mooi gemaakt. Vandaag met passagiers eerst van Teuge naar Oostwold gevlogen. Ik was nog nooit naar dit rustige Nederlandse grasbaantje gevlogen. Het was nog even spannend of we er zouden kunnen komen omdat de wolken onderweg steeds lager kwamen te hangen en ik vanwege windmolens en bebouwing niet te laag wilde vliegen. Toen ik overwoog om mogelijk uit te wijken naar Hoogeveen, vroeg ik over de radio wat de hoogte van de wolken was op Oostwold. Ik kreeg te horen dat de condities daar goed genoeg waren om op zicht te landen. Deze kennis gecombineerd met de kennis dat de weersverwachting was dat de lage wolkjes naar het noord-oosten toe zouden verdwijnen deed mij besluiten om op zicht boven de kleine wolkjes te gaan vliegen op weg naar Oostwold. Het was mooi om de kleine wolkjes onder ons door te zien glijden. En inderdaad toen we bij Oostwold in de buurt waren konden we weer prima dalen zonder dat er wolken in de weg zaten. Na een korte stop, inclusief een bezoek aan het museumpje aldaar, vertrokken we richting Ameland. Van het vliegen in Nederland vind ik het vliegen boven de Waddeneilanden toch wel het mooiste. Wat een uitzicht. Op Ameland stond aardige zijwind voor de landing, hierbij waren er ook wat updrafts (luchtstroming omhoog) in het laatste stukje voor de landing. De havenmeester zei dat dit kwam door het veld met zonnenpanelen in de buurt gecombineerd met de windrichting. Al met al dus een mooie uitdaging voor mij om te landen. Gelukkig was een ‘go around’ (toch niet landen, en weer gas geven om te gaan voor een herkansing) niet nodig en was poging 1 succesvol. In Ameland heerlijk gewandeld naar het strand en daarna met het zand nog tussen de tenen weer in de cockpit op weg naar Teuge.

Strand van de waddeneilanden vanuit de lucht.
Strand van Ameland vanaf de grond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *